Versoening kan nie plaasvind voordat harte nie vir mekaar oopgemaak word nie. Dit begin dikwels met 'n skoonmaak proses waartydens daar dinge gesê word wat kan wond. Hierdie pyn en frustrasies moet eers uitgesels word: wees dus bereid om houe te ontvang.

Versoening verg geduld en blootstelling van jouself. Soms voel dit of jou wortels losgeskut word. Wat jy voorheen geglo het waar, seker en reg is, gaan nie noodwendig ook so vir ander wees nie. Wees daarom oop om gekorrigeer te word en voorbereid op soms ontstellende ontdekkings.

Wees opreg en neem met integriteit deel aan die gesprek. Dis belangrik dat die ander party sal aanvoel dat jy bedoel wat jy sê en dat jy nie net daarop uit is om op een of ander manier punte aan te teken nie.

Sê wat jy dink en hoe jy oor sake voel. Onthou om sake te "relativeer": met ander woorde besef dat jy waarskynlik iets sê vanweë jou huidige situasie en agtergrond, en dat nuwe inligting en blootstelling ook daardie standpunt kan verander.

Moenie net "praat ter wille van praat" nie, praat oor goed wat saak maak en omdat julle mekaar beter wil leer ken. Slegs wedersydse openhartigheid kan meebring dat die brug wat gebou word, gaan hou.

Konsentreer op die dinge waaroor daar saamgestem word en los eers die verskille. Moenie aanvanklik in sinodeproblematiek soos die Belhar belydenis vasval nie. Eers as beter verhoudings bestaan, kan daardie sake aandag kry.

Hoewel samewerking op kommissievlak belangrik is, bring blootstelling in kleingroepverband dikwels gouer 'n openheid en bereidheid om mekaar te huisves.

Gereelde kontak tussen leraars is belangrik. Dit skep ruimte vir die wegruim van wantroue en nader beweeg na mekaar toe.

Daar moet vooraf 'n duidelike verbintenis by partye wees om voort te gaan met die proses van versoening en eenheid ongeag struikelblokke wat kan opduik.